"นาโนเทคโนโลยี" หมายถึง เทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการ สร้าง การสังเคราะห์วัสดุ อุปกรณ์ เครื่องจักรหรือผลิตภัณฑ์ซึ่งมีขนาดเล็กมากในระดับนาโนเมตร เทียบเท่ากับระดับอนุภาคของโมเลกุลหรืออะตอม รวมถึงการออกแบบหรือการใช้เครื่องมือสร้างวัสดุที่อยู่ในระดับที่เล็กมาก หรือการเรียงอะตอมและโมเลกุลในตำแหน่งที่ต้องการ ได้อย่างแม่นยำ และถูกต้อง ทำให้โครงสร้างของวัสดุหรือสสารมีคุณสมบัติพิเศษ ไม่ว่าทางด้านฟิสิกส์ เคมี หรือชีวภาพ ส่งให้มีผลประโยชน์ต่อผู้ใช้สอย

ริชาร์ด ฟายน์แมน นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล ได้กล่าวไว้ในปี ค.ศ.1960 ว่า "เมื่อผมพูดถึงเทคโนโลยีจิ๋ว ก็มีบางคนพูดถึงความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีย่อส่วนขึ้นทันที พวกเขาพูดถึงมอเตอร์ไฟฟ้าที่มีขนาดเท่ากับปลายเล็บนิ้วก้อย และก็เริ่มมีสินค้าออกสู่ท้องตลาดกันบ้างแล้ว นอกจากนั้นยังมีคนพูดถึงว่า เดี๋ยวนี้เราสามารถเขียนคำสวดคัมภีร์ไบเบิ้ลลงบนหัวเข็มหมุดได้ แต่ทว่าเรื่องที่ผมจะพูดถึงนั้นยังห่างไกลมากและเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเทคโนโลยีที่ผมจะกล่าวถึง ซึ่งเป็นโลกขนาดเล็กที่ซับซ้อนและอยู่ลึกลงไป เมื่อถึงปี ค.ศ.2000 คนในยุคนั้นเมื่อลองย้อนกลับมาดู ก็คงจะนึกสงสัยว่าทำไมเทคโนโลยีที่ทุกคนให้ความสำคัญอย่างจริงจังและมุ่งสู่ทิศทางนี้จึงไม่เริ่มมาก่อนหน้าปี ค.ศ.1960" ในปัจจุบันคำปาฐกถาของ ดร.ฟายน์แมนได้ถูกสลักลงเป็นตัวหนังสือที่มีขนาดราว 400 นาโนเมตร

คำกล่าวของดร.ฟายน์แมน เมื่อ 44 ปีที่แล้วถือเป็นการจุดประกายความสนใจ และปลูกฝังแนวคิดทางด้านนาโนเทคโนโลยีขึ้นเป็นครั้งแรกในตอนนั้น แม้จะมีหลายฝ่ายออกมาวิจารณ์ว่าเป็น "ความฝัน" ที่ไกลเกินไป แต่ทว่าทุกคนก็เริ่มให้ความสำคัญกับเทคโนโลยีการลดขนาดลง โดยจะเห็นได้จากเครื่องจักรกลต่างๆ คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ที่มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ แต่กลับมีประสิทธิภาพสูงขึ้นและปัจจุบันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าการคาดการณ์ของดร.ฟายน์แมนนั้นถูกต้องแม่นยำอย่างน่าอัศจรรย์ เครื่องมือ อุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ ได้เริ่มมุ่งสู่ทิศทางในระดับนาโนขนานใหญ่ อันที่จริงกระบวนการผลิตในระดับนาโนไม่ใช่ของใหม่ หากแต่เป็นกระบวนการที่มีอยู่ในธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นการสร้างดีเอ็นเอ การแลกเปลี่ยนแร่ธาตุระหว่างเซลล์ การหมุนของซีวมอเตอร์ที่หางของตัวอสุจิ หรือแบคทีเรีย การส่งสัญญาณในเซลล์ประสาท การซ่อมแซมตัวเองของอวัยวะเมื่อเกิดบาดแผล หัวเป็นโครงสร้างที่มีความสลับซับซ้อนในพืชและในสัตว์ เป็นต้น องค์ประกอบของสิ่งเหล่านี้ล้วนมีขนาดในระดับนาโนทั้งสิ้น ส่วนมนุษย์เองก็ได้รู้จักการนำวัตถุมาทำให้มีขนาดเล็กลงตั้งแต่สมัยโบราณนับพันปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการผลิตสีต่างๆ จากอนุภาพขนาดนาโนของโลหะต่างๆ เช่น สีฟ้าที่ชาวอียิปต์โบราณใช้ในการตกแต่งหีบศพฟาโรห์ หรือแผ่นกระจกสีโมเสคที่ใช้ทำหน้าต่างของโบสถ์ศาสนาคริสต์ในยุคกลางและยุควิคตอเรีย รวมถึงภาชนะเครื่องแก้วในสมัยกรีก-โรมันที่สามารถเปลี่ยนสีได้ โดยใช้หลักการดูดซับและการกระเจิงแสง เพื่อสะท้อนกับอนุภาคที่มีขนาดเล็ก (ในระดับนาโนเมตร) เช่นอนุภาคนาโนของทองสามารถให้ สีส้ม ม่วง แดง หรือเขียวได้ขึ้นอยู่กับขนาดของอนุภาคนาโนที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ดี คนในสมัคยโบราณก็ยังไม่สามารถอธิบายในปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นได้ จึงไม่สามารถนำเทคนิคดังกล่าวไปประยุกต์ได้อย่างกว้างขวาง

ศาสตร์ทางด้านนาโนจึงเป็นการผสมผสานของสหวิทยาการ ดังเช่น การอธิบาย และการศึกษาปรากฏการณ์การเปล่งสีของอนุภาคทองนาโนที่ค้นพบตั้งแต่สมัยโบราณ ต้องอาศัยนักเคมีที่เข้าใจในปฏิกิริยาในระดับโมเลกุลที่สัมพันธ์กับขนาด รวมถึงนักฟิสิกส์ที่ศึกษาคุณสมบัติของแสงและสสารที่เปลี่ยนแปลงตามเงื่อนไข ซึ่งถ้าจะนำไปประยุกต์ใช้ ก็จำเป็นต้องอาศัยวิศวกรและนักวัสดุศาสตร์ที่เชี่ยวชาญในการศึกษาดครงสร้างโมเลกุล จนสามารถดัดแปลงโครงสร้างโมเลกุลให้มีคุณสมบัติตามต้องการ รวมทั้งมีเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูงในการนำไปประยุกต์ใช้ด้วย

ดังนั้นความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีต่างๆ ในปัจจุบันจึงทำให้นาโนเทคโนโลยีเกิดการพัมนาได้อย่างรวดเร็ว เช่น ความสามารถในการสร้างเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูง สามารถมอง วัด หรือสร้างวัตถุในระดับนาโนได้อย่างแม่นยำ และยังได้ผนวกกับวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ จึงทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถแลกเปลี่ยนข้อมูล และศึกษาคุณสมบัติของสสารได้รวดเร็วอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นาโนเทคโนโลยี เป็นสหวิทยาการซึ่งอาจเกี่ยวพันได้ทั้งด้านอิเล็กทรอนิกส์ วัสดุศาสตร์ หรือเทคโนโลยีชีวภาพ (biotechnology) ขึ้นกับการประยุกต์ใช้ โดยเฉพาะเทคโนโลยีชีวภาพ ซึ่งเป็นการศึกษาในระดับโมเลกุล หรือดีเอ็นเอ ซึ่งอยู่ในระดับ nanoscale อยู่แล้ว ดังนั้นทั้ง 2 สาขาวิชาจึงมีความเกี่ยวพันกันอย่างมาก อย่างไรก็ดีปัจจัยที่ทำให้นาโนเทคโนโลยีแตกต่างจากเทคโนโลยีชีวภาพ ก็คือ ความสามารถในการควบคุม และก่อให้เกิดคุณสมบัติใหม่ได้ ซึ่งถือว่าเป็นหัวใจของนาโนเทคโนโลยี ตัวอย่างเช่น การศึกษาการแสดงออกของยีนชนิดหนึ่งในเซลล์สิ่งมีชีวิต โดยการใช้วิธีการนำส่งยีนที่เรียกว่า gene bombardment เข้าสู่เซลล์ ซึ่งเป็นวิธีหนึ่งที่มักใช้ในเทคโนโลยีชีวภาพ โดยหวังว่ายีนที่นำส่งจะสามารถเชื่อมต่อกับชิ้นส่วนของดีเอ็นเอใน host cell ได้ และแสดงผลออกมาในท้ายที่สุดได้ ซึ่งหากเป็นสาขาทางด้าน nanobiotechnology จะใช้วิธีการนำส่งยีนที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้น โดยจะมีการนำส่งยีนไปยังส่วนของ nucleotide DNA ที่สามารถแสดงผลได้อย่างแม่นยำ ทำให้เกิดความเชื่อมั่นมากขึ้นว่ายีนจะสามารถแสดงผลตามที่ต้องการเป็นต้น

ถ้าต้องการศึกษาทางด้านนาโน ต้องมีความรู้และศึกษาวิทยาศาสตร์เป็นหลักคะ คณะที่สามารถศึกษาต่อทางด้านนาโนเทคโนโลยีเช่น

วิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์ แพทยศาสตร์ เภสัชศาสตร์ เทคนิคการแพทย์

นาโนมาจากภาษากรีก แปลว่าแคระ ปัจจุบันใช้เป็นหน่วยวัด มีความหมายว่าพันล้านส่วน เช่น คำว่า 1 นาโนเมตร มีความหมายว่า 1 ในพันล้านส่วนของเมตร หรือ 10^-9 เมตร คะ

สำหรับคำถาม ที่ว่า อะไรน่าสนใจกว่ากันนั้นขึ้นอยู่กับพื้นฐานความรู้ที่มี และความชอบคะ จริง ๆ แล้วทั้งสามเรื่องก็เกี่ยวข้องกับนาโนเทคโนโลยีได้ทั้งหมดคะ

สามารถทำได้คะ ในขณะนี้มีงานวิจัยจำนวนมากที่จะพัฒนาวัสดุนาโนขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเกราะกันกระสุนปืน โดยเฉพาะการพัฒนา นาโนเซรามิก ซึ่งมีความแข็งแรง และทนแรงกระแทกได้มาก แต่มีน้ำหนักเบากว่าโลหะที่นำมาทำเป็นเกราะกันกระสุนในปัจจุบัน

สำหรับสถาบันระดับอุดมศึกษา ที่เปิดการเรียนการสอนทางด้านนาโนเทคโนโลยีโดยตรงเลยนั้นก็จะเป็นที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์คะ แต่ถ้าหากว่าเป็นระดับปริญญาตรีที่มีงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับทางด้านนาโนเทคโนโลยี หรือมีรายวิชาที่เกี่ยวข้องกับนาโนเทคโนโลยีก็มีอยู่หลายแห่งคะ โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยที่เป็นศูนย์หรือหน่วยวิจัยด้านความเป็นเลิศทางด้านนาโนเทคโนโลยี ที่ได้รับการสนับสนุนจากศูนย์นาโนเทคโนโลยี ที่ขณะนี้มีถึง 8 สถาบัน คือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และมหาวิทยาลัยขอนแก่น

ซิงค์ออกไซด์โดยทั่วไปจะใช้เป็นสี เรียกว่า ซิงค์ไวด์ ซึ่งโดยปกติในธรรมชาติธาตุสังกะสีมักพบในรูปของสินแร่ที่มีธาตุอื่น ๆ อยู่ร่วมด้วยเช่น สินแร่  Smithsonite คือ ซิงค์คาร์บอนเนต หรือ สินแร่ Sphalerite คือ ซิงค์ซัลไฟด์
ตัวอย่างการผลิตซิงค์ออกไซด์

การผลิตซิงค์ออกไซด์ จาก ซิงค์คาร์บอเนต

ZnCO₃ + ความร้อน ----> ZnO + CO₂

การผลิตซิงค์ออกไซด์ จากซิงค์ซัลไฟด์

2 ZnS + 3O₂ + ความร้อน ----> 2 ZnO+CO

การเติม ZnO ลงในโพลิเมอร์ เช่น poly ethylene จะได้เป็นสารประกอบแต่งเกิดขึ้น โดยทั่วไปเมื่อสารมีขนาดอนุภาคนาโนจะทำให้คุณสมบัติบางประการเปลี่ยนแปลงไป สำหรับการเติม Nano ZnO ลงใน polyethylene มีรายงานว่าจะทำให้โพลิเมอร์มีคุณสมบัติในการนำไฟฟ้า โดยใช้ปริมาณของ Nano ZnO เพียงเล็กน้อย นอกจากนี้เนื่องจากอนุภาคมีขนาดเล็กจึงส่งผลให้เกิดการกระจายตัวของอนุภาคใน โพลิเมอร์อย่างสม่ำเสมอ และไม่ส่งผลต่อกระทบต่อคุณสมบัติดั้งเดิมบางประการของ polyethyleneอีกด้วย

สำหรับการเตรียมอนุภาคนาโนนั้น สามารถเตรียมได้สองแบบ คือ

1.      Top down โดยการลดขนาดของสารขนาดใหญ่ให้มีขนาดเล็กลง

2.      Bottom up คือการสร้างอนุภาคนาโนจากสิ่งที่มีขนาดเล็กเช่น การที่อะตอมมารวมกัน และเกิดเป็นอนุภาคระดับนาโนเมตร

ในกรณีของทองคำนั้นสามารถเตรียมได้จากสารละลายทองคำ เช่น สารไฮโดรเจนเตตระคลอโรออเรต(HAuCl₄) แล้วทำให้เกิดปฏิกิริยาทางเคมี โดยการเติมสารอื่น ๆ ลงไปก็จะเกิดเป็นสารคอลลอยด์ที่มีอนุภาคทองคำนาโนแขวนลอยอยู่คะ ซึ่งเป็นวิธีแบบ Bottom up อย่างไรก็ตามวิธีการสังเคราะห์ทองคำนาโนมีหลายวิธีสามารถค้นหาเพิ่มเติมได้จาก วารสารงานวิจัยทั้งในและต่างประเทศคะ

แบคทีเรียที่ทำให้เกิดกลิ่นบนเสื้อผ้าก็คือแบคทีเรียที่ อยู่บนผิวหนังของเรานั่นเองซึ่งทุกคนก็จะมีแบคทีเรียเหล่านี้อยู่แล้ว และอาจมีแบคทีเรียที่สามารถก่อให้เกิดโรคอยู่ด้วยแต่มีปริมาณเพียงเล็กน้อย เมื่อเราใส่เสื้อผ้าจะมีคราบเหงื่อ และ คราบไขมันเกาะอยู่บนเสื้อผ้าแบคทีเรียเหล่านี้ก็จะย่อยสลายสารเหล่านั้นทำให้เกิดกลิ่นไม่พึ่งประสงค์ขึ้น หรือถ้าใส่เสื้อผ้าซ้ำ ๆ แบคทีเรียก็จะเพิ่มจำนวนบนเสื้อผ้าและเป็นสารเหตุให้เกิดโรคผิวหนังได้ ตัวอย่างชื่อของแบคทีเรียเช่น

Staphylococcus aureus, Pneumococcus, Escherichia Coli ,MRSA , Klebsiellla pneumoniae, Pseudomanas areuginosa, Bacillus subtilis, Staphylococcus epidermidis